Delen
Steeds meer mensen genezen na kanker. En dan bereiken ze soms dingen die niemand nog mogelijk achtte. Als kleuter kreeg Bram een hersentumor, dit voorjaar zette hij een knappe tijd neer op het EK halve marathon. ‘Onder mijn clubshirt droeg ik een truitje van Kom op tegen Kanker.’
‘Mijn lerares had opgemerkt dat ik raar begon te stappen. Onderzoek wees uit dat ik een kwaadaardige hersentumor had. Na een zware behandeling moest ik opnieuw leren lopen, slikken, eten … Maandenlang lag ik in het ziekenhuis. En nu blijkt het kleinzoontje van mijn kleuterjuf bijna hetzelfde type gezwel te hebben als ik destijds. Ze is de meter van mijn oudere broer, en we zitten samen in de atletiekclub Olympic Essenbeek Halle. Ik ben beginnen hardlopen tijdens corona, maar die halve marathon was mijn eerste wedstrijd over zo’n afstand. Het laatste stuk was echt lastig. Ik keek naar mijn horloge: ik was anderhalf uur aan het lopen, en had nog maar een paar kilometer te gaan. Ik begon te hyperventileren. Kalm blijven, prentte ik mezelf in. Ik heb doorgebeten en dacht aan Kom op tegen Kanker. Aan hoe ik dankzij het werk van die organisatie en de dokters de kans had gekregen om daar te zijn. Ook de 100km-run is telkens emotioneel voor mij. We doen voor de derde keer mee. Ik zou wel 40 kilometer voor m’n rekening willen nemen, alleen al voor de sfeer langs het parcours, maar ik ken mijn grenzen – 20 of 30 kilometer is genoeg. Ik ben trots dat ik dat samen met mijn juf en de anderen kan doen. Zo draag ik mijn steentje bij. Voor haar kleinzoon en alle andere mensen die ziek zijn.’
© Joost Joossen
Thema's:
De 100km-run
