Delen
Kanker is heftig, komt steeds onverwacht, is altijd oneerlijk. Daarom zijn lichtpuntjes zo belangrijk. Zie bieden hoop, warmte, steun en troost.
Voor Lichtpuntjes tegen Kanker spraken we met drie bijzondere mensen. Pepijn, die als kleuter kanker overwon. Kris, die elk jaar opnieuw samen met vrienden het leven van zijn overleden vrouw Anne viert met een festival vol muziek en samenzijn. En Stefanie, die lotgenoten met lymfklierkanker samenbrengt omdat zij als geen ander weet hoe belangrijk het is om gehoord en begrepen te worden.
Hun verhalen raken. Inspireren. Geven moed. Want soms is een lichtpuntje een kind dat opnieuw voetbalt. Soms is het een festival waar muziek klinkt en mensen samenkomen. En soms is het gewoon iemand die er is, die begrijpt zonder dat je iets hoeft uit te leggen.
Omdat Anne altijd het leven vierde
Kris verloor zijn vrouw Anne aan kanker toen ze 55 was. Het soort verlies waar je nooit helemaal van herstelt, waar je mee leert leven omdat je wel moet. Maar rouwen is niet het enige wat Kris doet. Hij viert ook. Elk jaar opnieuw organiseert hij een festival vol muziek en samenzijn. Want dat is wat Anne deed toen ze nog leefde. Het leven vieren.
Samen met vrienden richtte hij 'Vrienden voor Anne' op, een groep mensen die allemaal op één of andere manier geraakt zijn door kanker. 'Anne was sociaal betrokken,' vertelt Kris. 'Ze zette zich in voor anderen, altijd. Dat engagement van haar heeft ons ertoe aangezet om de koppen bij elkaar te steken en iets te doen. Iets wat zij waardevol zou hebben gevonden.'
En zo ontstond FestivAnne, een jaarlijks festival met kinderanimatie voor de kleintjes, catering met heerlijk eten, en optredens van vier bands die de sfeer erin brengen. 'Mensen begrijpen dat dit meer is dan een festival. Alles wat er opgehaald wordt, gaat volledig naar Kom op tegen Kanker.'
Het sociale in haar, de manier waarop ze zich inzette voor anderen, haar vermogen om vreugde te brengen ook in moeilijke tijden – dat wil Kris levend houden. 'Omdat Anne altijd het leven vierde, schittert ons lichtpuntje voor haar.'
Omdat Stefanie lotgenoten samenbrengt
Stefanie is ex-hodgkinpatiënte. Ze kent de angst die bij elke controle komt. De onzekerheid over de toekomst. De uitdaging om door te gaan, ook op de dagen dat je liever in bed zou blijven liggen. Plots is het als jonge dertiger toch niet zo vanzelfsprekend om op deze aardbol te mogen zijn. Maar ze kent ook de kracht van samen, van mensen die begrijpen zonder dat je moet uitleggen.
Daarom brengt ze lotgenoten samen via de lotgenotengroep Lymfklierkanker. 'Een lotgenotengroep is een veilige plek waar patiënten zichzelf mogen zijn,' legt Stefanie uit. 'Waar je je niet sterker hoeft voor te doen dan je je echt voelt. Lotgenoten begrijpen elkaar met een half woord, ook al is elk verhaal uniek. Je voelt je minder alleen in een heel ingrijpende periode.'
Carmen is een van die lotgenoten. Ook zij kent het verhaal van lymfklierkanker, ook zij weet hoe zwaar het kan zijn. 'Tijdens je behandeling deel je bezorgdheden en ervaringen,' vertelt Carmen. 'Maar die steun stopt niet als je in remissie bent verklaard. Jaren later kun je nog last hebben van vermoeidheid, cognitieve problemen, ongemakken die niet altijd zichtbaar zijn voor je omgeving. Zij denken dat je leven terug is zoals ervoor, maar dat is niet altijd de realiteit. De steun die je dan blijft voelen, is écht onbetaalbaar.'
'Omdat Stefanie lotgenoten samenbrengt, schittert mijn lichtpuntje voor haar,' vertelt Carmen.
Omdat Pepijn kanker tegenhield
Pepijn is 9 jaar. Hij voetbalt, gaat naar school en zit bij de scouts. Een gewone jongen met een gewoon leven, zou je denken. Maar zijn verhaal is allesbehalve gewoon.
Als kleuter kreeg Pepijn een rhabdomyosarcoom. Hij vocht tegen de ziekte, onderging zware behandelingen, en overwon. Maar na een tijdje kwam de kanker toch terug. Opnieuw behandelingen. Opnieuw die onzekerheid. Het is een strijd die geen enkel kind zou moeten voeren, laat staan tweemaal.
'Ondertussen stelt Pepijn het goed en kreeg hij in juni 2025 te horen dat hij volledig genezen is,' vertellen zijn ouders. 'Nu wil hij als pittige 9-jarige elke seconde twee keer leven en genieten van alles wat hem gegund is. Een paar jaar geleden hadden we daar alleen van kunnen dromen, dat hij dit zou mogen en kunnen doen. En wij kijken heel dankbaar toe.'
Zijn ouders lopen ook al jaren mee met de 100km-run van Kom op tegen Kanker. Sinds dat eerste verdict. Jaar na jaar zetten ze die stappen, voor Pepijn en voor alle andere kinderen die met kanker geconfronteerd worden. Het is hun manier om iets terug te doen, om hoop te geven aan andere gezinnen die nu doormaken wat zij hebben doorstaan.
Voor zijn voetbalvrienden is Pepijn de jongen die de ballen tegenhoudt op het voetbalveld. Maar die ene keer hield hij iets veel groters tegen.
'Omdat Pepijn kanker tegenhield,' zeggen zijn ploegmaatjes, 'schittert ons lichtpuntje voor hem.'
Voor wie schijnt jouw lichtpuntje?
Voor iemand met kanker. Voor iemand die je mist. Voor iemand die hoop, steun of warmte kan gebruiken. Koop ook een lichtpuntje en vertel ons voor wie het schijnt.
Tijdens de krokusvakantie brengen we alle lampionnen samen in De Schorre in Boom. Vrijdagavond 20 februari ontsteken we het Grootste Lichtpunt tegen Kanker tijdens een pakkende liveshow. Duizenden lampionnen. Duizenden namen. Duizenden verhalen die samen één verhaal vertellen. Want lichtpuntje per lichtpuntje worden we sterker dan kanker.
Lees meer over Lichtpuntjes tegen Kanker op lichtpuntjestegenkanker.be.
Een campagne van VRT 1, Radio 2 en Kom op tegen Kanker.
Thema's:
Campagne
