'Moeilijk te aanvaardendat mijn kindjesmisschien opgegroeidwaren zonder mij.'
Davina
kreeg borstkanker als mama van twee kleuters
Delen
‘Maandenlang heb ik in een soort van survivalmodus geleefd. Fysiek beter worden was het enige dat telde. Maar nu de zwaarste behandelingen voorbij zijn, begint het hoofd te werken. Begin ik te beseffen dat mijn zoontjes evengoed zonder mij hadden moeten opgroeien.’ Davina was 32 en mama van twee kleuters toen ze een jaar geleden ziek werd. ‘Ik geniet nu 1000 keer meer van alles. En heb ik ergens zin in? Dan doe ik het gewoon.’
‘Mijn haar begint opnieuw te groeien’, vertelt Davina wanneer we haar vragen hoe het gaat. ‘Leuk, dat zeker, maar voor de buitenwereld lijkt het daardoor alsof alles afgerond is. Alsof ik mijn leven gewoon weer kan oppakken. Terwijl ik eigenlijk nog volop in mijn traject zit. Dat is best lastig.’
Het was maart 2025 toen Davina een knobbeltje in haar borst voelde. Na een hele reeks onderzoeken volgde de diagnose: agressieve borstkanker. ‘Ik was op het werk toen de huisarts me belde’, begint Davina.
‘Eigenlijk wist ik dat de kans op goed nieuws klein was, maar toch is er altijd dat sprankeltje hoop. Na die telefoon ging ik naar mijn collega’s en begon ik te ratelen. Aan één stuk door te babbelen. Ik weet zelfs niet meer of ik geweend heb. Ze lieten me begaan en pakten me vast. “We brengen je naar huis”, zeiden ze, maar ik wou die dag uitdoen. Ik heb zelfs nog de hele week gewerkt, alles afgerond, dat wou ik zo. Een paar dagen later kreeg ik mijn eerste chemo. Vertrok de trein en ging ik mee.’
‘Mama, je lijkt op een jongen’
Op het moment van haar diagnose waren de zoontjes van Davina drie en vier jaar oud. Van het ziekenhuis kreeg ze een prentenboek mee om op kindermaat uit te leggen wat het betekent om ziek te zijn. ‘Het was best zwaar om samen dat boek te lezen, want je weet eigenlijk zelf niet wat er allemaal op je afkomt. Onze jongste zoon scheurde het boek meteen in stukken omdat hij boos was.’
‘Ook de oudste werd later boos op me. Wanneer mijn haar begon uit te vallen, zei hij: “Mama, je bent een jongen. En je stinkt.” Door de chemo kreeg ik inderdaad een chemische geur en elke keer we knuffelden, viel hem dat op. Dat komt wel binnen.’
In de vijf maanden die volgden, kreeg Davina vijftien keer chemotherapie – in het begin om de twee weken, nadien wekelijks. ‘Mijn vriend maakte met de jongens tekeningen over wat er zou gebeuren in elke fase van de behandeling: mama met haar en zonder, mama op de operatietafel ... En ze gingen vaak mee naar het ziekenhuis. Voor hen was dat zelfs één groot feest: de kinderpsychologe kwam langs met speelgoed en ze kregen altijd iets lekkers te eten. Zij hebben ook nooit het idee gehad dat ik zou sterven. Mama is ziek, krijgt medicijnen en zal genezen – zo dachten ze.’
Die donkere gedachte leefde en leeft wel bij Davina. ‘Nu de operatie en zwaarste chemo’s achter de rug zijn, begin ik veel na te denken. Wat als ik niets had gevoeld of gedaan? Het besef dat mijn kindjes misschien opgegroeid waren zonder mama, dat ze zich me niet meer zouden herinneren. Dat aanvaarden is een heel proces, en ik ben er nog vollenbak mee bezig.’
‘Waar zijn die jonge mensen?’
Vlak na haar laatste chemo vertrok Davina, samen met zestien lotgenoten, op de jongerenvakantie van Kom op tegen Kanker. Heel bewust, want in het ziekenhuis voelde ze zich eenzaam, de uitzondering. ‘Ik vroeg me vaak af waar ándere mensen van mijn leeftijd waren. Het deed dan ook enorm veel deugd om te merken dat ik niet alleen was.’
‘Gesprekken die week gingen zo veel makkelijker en dieper, maar langs de andere kant waren ze ook luchtiger. We hebben veel gelachen, bijvoorbeeld met het feit dat ik geen haar had. Niemand voelde zich daar ongemakkelijk bij, want de meesten maken hetzelfde mee. Die momenten hebben me erdoor gesleurd.’
Genieten maal 1000
Zeker nog tot augustus krijgt Davina om de drie weken een behandeling – immunotherapie en een lichte chemotherapie. De komende tien jaar zal ze ook medicatie moeten nemen om ervoor te zorgen dat ze niet hervalt. ‘Ik sta sowieso helemaal anders in het leven nu, geniet 1000 keer meer van alles’, omschrijft Davina het. ‘Ik heb ook veel minder remmingen. Heb ik ergens zin in? Oké, dan doe ik het! Waarom zou ik nog wachten? Dat is het positieve.’
‘Nog een voordeel? Het is nu veel rustiger thuis. Ik ben zelf ook rustiger geworden. Als je gaat werken is het leven vaak een ratrace, een voortdurend gehaast. Nu heb ik meer tijd voor de jongens. Ik plan mijn chemo’s ook altijd op een maandag. Dat zullen andere ouders misschien herkennen. Zo heb ik vijf dagen de tijd om te recupereren en ben ik in het weekend sterk genoeg om leuke dingen te doen. Voor hen is dit dus eigenlijk best een fijn periode!’ (lacht)
Thema's:
Behandeling
Campagne
Jongvolwassenen
Lotgenoten
