Effect van het analyseren van de doorbloeding van de buismaag tijdens heelkunde op de outcome van slokdarmkankerpatiënten

Slokdarmkanker is met zijn 6.5/100.000 nieuwe patiënten per jaar een eerder zeldzame kanker in Europa, echter de incidentie neemt de laatste jaren flink toe in de westerse wereld. Het is een agressieve kanker met jammer genoeg slechte overlevingscijfers. In de laatste jaren is de therapie van slokdarmkanker sterk geëvolueerd met de introductie van radio- en chemotherapie. Toch blijft heelkunde de hoeksteen in de behandeling bij niet uitgezaaide patiënten. Tijdens deze ingreep wordt de zieke slokdarm nagenoeg volledig verwijderd en vervangen door een deel van de maag, een “buismaag genaamd”. Om uit de maag een buismaag met voldoende lengte te kunnen vormen moeten 3 van de 4 maagbloedvaten worden doorgenomen. De buismaag moet vervolgens al zijn bloed krijgen uit 1 resterende bloedvat. Deze buismaag wordt dan hoog in de borstkas of in de hals opnieuw gekoppeld aan het resterende stukje slokdarm, dit noemt men de anastomose. Dergelijke anastomosen zijn fragiel en gevoelig voor “lekkage”. Een naadlek is een complicatie waarbij maagsap lekt in de borstholte van de patiënt, dit veroorzaakt een belangrijke postoperatieve morbiditeit (forse ontsteking van het gehele lichaam met koorts, algemene malaise, bloedvergiftiging, orgaanfalen, …) en soms zelfs mortaliteit (de dood) tot gevolg. In de literatuur worden lek percentages tussen de 5% en 20% vermeld. Het risico op sterfte binnen de 30 dagen na een slokdarmoperatie schommelt rond de 5%, echter in geval van een naadlek loopt dit risico op sterfte op tot 40%. Een van de factoren die erg belangrijk zijn om een naadlek te vermijden is een goede doorbloeding van de buismaag. Er bestaat echter geen eenvoudige, betrouwbare methode om tijdens de operatie de buismaag doorbloeding te controleren. Vandaag kan de chirurg enkel beroep doen op zijn of haar “ervaring” om de doorbloeding in te schatten aan de hand van kleur, pulsaties,... Dit is echter een erg subjectieve en niet betrouwbare methode. Er is dus nood aan een betere methode. Een angiografie is beeldvormingstechniek waarbij bloedvaten met behulp van een contrastvloeistof worden afgebeeld op röntgen foto’s of video’s. ICGA of Indocyanine Groen angiografie is zo een beeldvormingstechniek waarbij een kleurstof (Indocyanine groen) aan de patiënt wordt toegediend tijdens de operatie. Binnen enkele seconden wordt door een speciale infrarood camera een beeld gegenereerd van de doorbloeding van alle weefsels.
Het doel van deze studie is om deze nieuwe ICGA methode te testen en kwantificeren tijdens slokdarmheelkunde. Gebaseerd op deze cijfers willen we dan een ICGA drempelwaarde voor buismaag doorbloeding bepalen die de chirurg kan leiden tijdens de procedure om de beste plaats voor de anastomose op de buismaag te gaan bepalen om zodoende het risico op naadlekken en de daaraan gekoppelde morbiditeit en mortaliteit te verminderen.